Okręty te, w 1914 roku tworzące Eskadrę Śródziemnomorską Kaiserliche Marine, stały się sławne, gdy w pierwszych dniach wojny uciekły do Konstantynopola, wymykając się całej Flocie Śródziemnomorskiej Royal Navy. Sprzedane fikcyjnie Turcji, pozostały obsadzone niemieckimi załogami. Jako najwartościowsze jednostki floty brały aktywny udział w wojnie przeciwko Rosji na Morzu Czarnym. Po ustaniu działań wojennych na tym akwenie i osłabieniu blokady Dardaneli przez okręty brytyjskie, nadarzała się korzystna sytuacja, aby zagrozić liniom żeglugowym sprzymierzonych poza Cieśniną Dardanelską.
Pierwszym celem planowanego rajdu miała być wyspa Imroz, leżąca na Morzu Egejskim w pobliżu wejścia do Dardaneli. W zatoce Kuzu kotwiczyły tam nieliczne okręty brytyjskie, w innych okolicznych zatokach można było spodziewać się statków handlowych. Oprócz ich zatopienia, celem ostrzału miało stać się miejscowe lotnisko wojskowe. Następnie krążowniki miały skierować się do zatoki Mudros na wyspie Lemnos, która stanowiła główną bazę brytyjskich sił rejonu Morza Egejskiego (tzw. Dywizjon Egejski − Aegean Squadron), dowodzonych przez kontradmirała Arthura Heyes-Sadlera.