Dowództwo tureckie liczyło również na ewentualne przechwycenie transportowców wojska płynących do Palestyny oraz na to, że akcja spowoduje koncentrację floty sprzymierzonych w pobliżu Dardaneli, gdzie mogła stać się celem ataku niemieckich U-Bootów.
Datę rajdu wyznaczono na 20 stycznia 1918 roku. Krążowniki miały otrzymać eskortę w postaci czterech kontrtorpedowców: „Muavenet-i Mlliyye”, „Nûmune-i Hamiyet”, „Basra” i „Samsun”. Plany utrzymywano w ścisłej tajemnicy, dowódcy okrętów poznali je tuż przed akcją, razem z wynikami rozpoznania lotniczego z 17 i 18 stycznia. Wynikało z niego, że Royal Navy posiada w zatoce Kuzu jedynie dwa monitory, a w zatoce Mudros dwa przeddrednoty (w dodatku jeden z nich, , odpłynął z głównodowodzącym na konferencję do Salonik) oraz kilkoma lżejszymi okrętami.
Rajd thumb|HMS „Raglan” 20 stycznia 1918 roku, o 5.41 rano (czasu miejscowego), zespół tureckich okrętów opuścił Dardanele i skierował się w stronę wyspy Imroz. Szczęśliwie uniknięto kontaktu z patrolującymi rejon wyjścia z cieśniny kontrtorpedowcami brytyjskimi, ale wkrótce z lewej burty kadłuba „Yavuz Sultan Selim” eksplodowała mina. Nie wyrządziła większych szkód, więc dowódca eskadry postanowił kontynuować rajd.