Rozpoznał jednak ruchy ciała charakterystyczne dla Gagarina.
Lot W fazie obliczeń przyjęto, że Wostok zostanie wprowadzony na orbitę o parametrach: perygeum – 175 km i apogeum – 230 km. W rzeczywistości apogeum wyniosło 327 km. Przyczyną okazał się niesprawny blok zasilania anteny układu sterowania drugiego stopnia rakiety nośnej. Z tego powodu w 156 sekundzie lotu nie została przekazana komenda wyłączenia silnika, co nastąpiło z pewnym opóźnieniem. Statek kosmiczny został wyniesiony na wyższą orbitę. Mogło to mieć bardzo poważne konsekwencje, gdyż w przypadku awarii silników hamujących statek, naturalnie zniżając się, nie wszedłby w gęste warstwy atmosfery po 5-7 dniach, ale dopiero po około 15 do 20. System podtrzymywania życia był przewidziany na maksymalnie dziesięć dni. Zapas powietrza (szesnaście zbiorników zawierających na przemian tlen i azot) mógł wystarczyć na maksimum dziesięć dni. Wostok znalazł się na orbicie nachylonej względem równika pod kątem 65°, gdzie czas jednego okrążenia to dziewięćdziesiąt minut. Z obliczeń wynikało, że manewr hamowania najlepiej wykonać w trakcie pierwszego okrążenia, albo podczas siedemnastej orbity. Włączenie silników hamujących w każdym innym momencie powodowałoby, że statek może wylądować w morzu lub na terenie innego państwa.