W takim przypadku mogłoby dojść do ujawnienia sekretów technologicznych. Siergiej Korolow zdecydował się na jedno okrążenie.Lot nie przebiegał bez zakłóceń. Dwie minuty po starcie Gagarin miał pewne trudności z mówieniem do mikrofonu. Po 150 sekundach odpaliły ładunki pirotechniczne przedniej osłony, która została odrzucona, odsłaniając kapsułę. Gagarin zobaczył granatowe niebo. Po kolejnych pięciu minutach odłączył się drugi człon rakiety nośnej. Wostok kontynuował wznoszenie, korzystając z niewielkiego silnika rakietowego trzeciego członu. Dziewięć minut po opuszczeniu platformy startowej kosmonauta znalazł się na orbicie. Zaczęła się nieważkość. Gagarin spokojnie meldował o swoim samopoczuciu. Swoje wrażenia i spostrzeżenia notował w dzienniku, ale niewiele zanotował, bo ołówek gdzieś odpłynął. Równie szybko skończyła się taśma pokładowego magnetofonu. Statek powoli się obracał, częściowo dlatego, że nie chciano zużywać paliwa na manewry stabilizujące, częściowo po to, by promienie słoneczne nie nagrzewały zbyt długo pojazdu z jednej strony. Statek poruszał się na wschód z prędkością prawie ośmiu kilometrów na sekundę. Niecałe dwadzieścia minut po starcie Wostok przeleciał nad Syberią, kierując się nad północny Pacyfik. W Pietropawłowsku na Kamczatce, stacja nasłuchu radiowego wyznaczyła prędkość i wysokość.