Przypisując narodowi serbskiemu szczególne znaczenie w historii świata, Mikołaj (Velimirović) nie uznawał go za doskonalszy od innych nacji, podkreślając, że boży plan zbawienia obejmuje wszystkich ludzi. Przekonywał jednak, że Serbowie są z woli bożej najbardziej duchowym i najbardziej ludzkim narodem na świecie, w szczególny sposób uszlachetnionym i wręcz predestynowanym do zbawieniaD. Gil, Prawosławie..., s.177. Podkreślał przy tym, że nacjonalizm bez podłoża religijnego nie ma sensu i szybko staje się siłą destrukcyjną. Twierdził, że nacjonalizm serbski ma charakter ogólnochrześcijański i w praktyce pokrywa się z realizacją zasad moralnych tej religiiD. Gil, Prawosławie..., s.183.
W innych tekstach Mikołaj (Velimirović) twierdził, że Kościół chrześcijański pierwszych wieków stał w opozycji do wszelkich ruchów etnicznych, zachowując w ten sposób swoją mistyczną tożsamość. Dopuszczał jedynie „patriotyzm społeczny”, którego egzemplifikacją miał być dla niego św. PawełM. Ławreszuk, Prawosławie..., ss.128–129.