XV–XX wiek mały|Pieczęć magistratu Namysłowa z przełomu XIX i XX wieku W 1428 r. w dzień św. Katarzyny Namysłów został oblężony przez Husytów, ale bezskutecznie. Fisher, Zeitgeschichte pisze: "(...) w r. 1428 Husyci pragnęli miasto wygłodzić. Mieszczanie przybili do Wieży Piekarskiej połeć słoniny. Teraz odeszli". Wrogowie zmuszeni do odejścia spowodowali za to w okolicy wiele pożarów i dokonali mordów. W tym samym roku przed Bramą Krakowską (nie zostało jednak podane czy przed czy po nieprzyjacielskim ataku) na rozkaz króla wykonana została w wielkim pośpiechu przez wieśniaków, mieszczan, kobiety i dzieci zewnętrzna fosa. Przy pracy spędzono dnie robocze i świąteczne dostarczając ziemię pod i na wał. Król wydał wieśniakom rozkaz, aby w czasie wojny, gdy potrzeba tego wymaga zatrzymywali się w mieście, je chronili i osłaniali, a także nakazywał im zaciągnanie się w obcą służbę. W 1432 podjazd Taborytów spalił przedmieścia miasta. Namysłów i Wrocław odmówili złożenia hołdu Władysławowi Pogrobowcowi po jego koronacji w 1453. Połowa zabudowań miasta została zniszczona podczas pożaru w 1466. W tym samym roku w sierpniu spod Opola podeszły oddziały króla Jerzego z Podiebradu wzmocnione przez żebraków pod dowództwem czeskich kapitanów Stiborga, v. Czumberga i Dobischau.