Obie specyfikacje zatwierdzono 5 lipca 1939 roku, a 10 sierpnia zostały rozesłane do producentów samolotów wojskowych. W terminie do 19 sierpnia zgłosiło się sześciu producentów: Blackburn, Fairey, Gloster, Hawker, Supermarine i Westland. Nadesłane projekty nie spełniły oczekiwań FAA. W przypadku firmy Fairey projekty oceniono na trzecie miejsce (N.8/39) i drugie miejsce (N.9/39). Ostatecznie FAA zrezygnowała całkowicie z opcji N.9/39. W styczniu 1940 roku zamieniono specyfikację N.8/39 na NAD.925/39 w treści której zapotrzebowanie było na klasyczny jedno lub dwumiejscowy myśliwiec pokładowy o wysokich osiągach. Zmiana decyzji była podyktowana wybuchem II Wojny Światowej. Te same firmy zgłosiły się do konkursu z czego wybrano myśliwiec firmy Fairey Fairey oraz Blackburn Firebrand. Po wyłonieniu zwycięzców przekazana wymagania techniczno-taktyczne o specyfikacji N.5/40 oraz N.11/40. W 24 lutego 1940 roku wytyczono specyfikację N.5/40, a 29 lutego Admiralicja założyła dokumenty do Ministerstwa Lotnictwa inicjujące proces zamówienia 200 sztuk samolotu zastępującego Fulmary. Utrzymał się wymóg dwuosobowej załogi, ze względu na niewielką różnicę w prędkości, a miała ona nie odgrywać wielkiego znaczenia z powodu znania celu bombardowania czyli okrętów.