Myśliwce morskie nie miały za zadanie ścigania bombowców, a jedynie atakować z odpowiedniej pozycji wykorzystując zasięg w celu zestrzelenia samolotów rozpoznawczych wroga w dalekiej odległości od własnych okrętów. W ten sposób uzyskano by dodatkowy czas na start większej liczby myśliwców. Wykluczone zostało zagrożenie wrogich myśliwców eskortujących ze względu na ich niewielki zasięg. Zmiany w specyfikacji obejmowały: prędkość maksymalna 556 km/h [300 węzłów] na wysokości 4572 metry plus 10 minut na poziomie morza pełną mocą, długotrwałość lotu 4h z prędkością 222 km/h [120 węzłów], długotrwałość lotu z dodatkowym zbiornikiem paliwa 6h, prędkość przeciągnięcia z konfiguracją lądowania 126 km/h [68 węzłów]. Obowiązkowe wyposażenie dostało radionamiernik. Limit masy wzrósł do 5216 kg. Silnik wraz z osprzętem śmigłem, łożem, osłonami, chłodnicami miał stanowić zespół montażowy. Uzbrojenie miały stanowić cztery karabiny Hispano kalibru 20 mm z zapasem 60 nabojów zamontowane w skrzydłach. 6-7 maja 1940 roku drewniana makieta w wytwórni Fairey Aviation Co. Ltd w Hayes odbyła inspekcję.