Podczas prób w locie prototyp potwierdził większość założeń konstruktorów, charakteryzował się dobrymi właściwościami pilotażowymi, a co szczególnie ważne, miał wystarczające osiągi, a jedynym incydentem było oderwanie się osłony kabiny pilota. Drugi prototyp oblatano 4 czerwca 1942 roku, a podczas prób wychodzenia z nurkowania uszkodziły się stery wysokości i samolot runął na ziemię w okolicach Wokingham. Po śmierci pilota, jego miejsce Stanildanda przejął Foster H. Dixon. Rozszerzono skład pilotów doświadczalnych o: Gordon Slade, Peter Twiss, Duncan Menzies, David Masters. Trzeci prototyp został oblatany 26 sierpnia 1942 roku i 21 września trafił do doświadczeń. Zmieniono lotki na metalowe. Czwarty prototyp oblatano 15 września 1942 roku i do czerwca 1943 podlegał próbom zmęczeniowym. W marcu 1943 roku prototyp przeszedł próby na pokładzie angielskiego lotniskowca HMS „Illustrious”, podczas których osiągnął prędkość maksymalną 507 km/h, na wysokości 5121 metrów. Maksymalna prędkość wznoszenia 10,9 metra na sekundę na wysokości 1158 metrów. Czas wznoszenia 12,4 minut na wysokość 6096 metrów i pułap taktyczny 9174 metry.