Mistrz Francji i Europy w wadze średniej Po zakończeniu wojny opuścił Afrykę i osiadł w Paryżu. W listopadzie 1945 roku znokautował czarnoskórego Assane Dioufa, odbierając mu mistrzostwo Francji w wadze średniej. W grudniu 1946 roku zmierzył się na stadionie Parc des Princes z byłym mistrzem, Robertem Charronem w pojedynku zapowiadanym przez francuską prasę jako „walka stulecia”. W obecności 37 tysięcy widzów Cerdan obronił tytuł, pewnie wygrywając przez werdykt sędziów. Świadkiem walki był Mike Jacobs, wpływowy nowojorski promotor. Zaproponował on Francuzowi zmierzenie się z czołowym amerykańskim pięściarzem, Holmanem Williamsem. Cerdan pokonał go w Paryżu na punkty, dzięki czemu wyjechał do USA, gdzie w grudniu 1947 roku zadebiutował w Madison Square Garden, pokonując byłego pretendenta do mistrzostwa świata, Georgiego Abramsa.
Dwa miesiące później zdobył mistrzostwo Europy EBU, nokautując w Paryżu Belga Leona Fouqueta. W marcu 1948 roku powrócił do Nowego Jorku, gdzie znokautował Harolda Greena. W październiku w Chicago skrzyżował rękawice z Estończykiem Antonem Raadikiem. Choć pokonał go na punkty, był po raz pierwszy w karierze bliski nokautu. W ostatniej, dziesiątej rundzie był trzykrotnie liczony i przed porażką uratował go gong kończący walkę.