Etatowa załoga określana była na 126 oficerów, podoficerów i marynarzy, w przypadku pełnienia funkcji jednostki flagowej wzrastała do 134 osób.
Napęd okrętu stanowiły cztery turbiny parowe Parsonsa o łącznej projektowanej mocy 30 000 shp, zasilane w parę przez dwanaście kotłów opalanych paliwem płynnym. Według założeń projektowych tak skonfigurowana siłownia miała zapewnić prędkość maksymalną 36 węzłów. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez trzy szerokie kominy. Zapas paliwa płynnego wynosił, według różnych źródeł, 180 lub 282 tony.
W pierwszej konfiguracji uzbrojenia „Swift” dysponował czterema działami BL Mk VIII L/40 kal. 102 mm, z których dwa były ustawione obok siebie na podwyższonym pokładzie dziobowym, a dwa w osi symetrii okrętu na rufie, oraz dwoma wyrzutniami torpedowymi kal. 450 mm. Uzbrojenie to było dość słabe, jak na okręt tej wielkości. Po przebudowie w 1917 roku w miejsce dział dziobowych ustawiono jedno działo kal. 152 mm (był to jedyny w historii Royal Navy niszczyciel uzbrojony w działo tego kalibru), zaś – według jednego ze źródeł – wyrzutnie torpedowe wymieniono na większe, o kalibrze 533 mm. Dodano też na rufie działo przeciwlotnicze 57 mm (6-funtowe) i działo automatyczne 40 mm („pom-pom”).