Po uszkodzeniach w kwietniu 1917 zamieniono ponownie działo 152 mm, które nie sprawdzało się na okrętach tej wielkości i oślepiało w nocy obsadę mostka, na dwa działa 102 mm Mk V.
Służba operacyjna Do wybuchu I wojny światowej „Swift” pozostawał jedynym specjalnie zaprojektowanym liderem niszczycieli w służbie Royal Navy. W 1912 roku został przewodnikiem 4. Flotylli Niszczycieli (Torpedo Boat Destroyer Flotilla) i wraz z nią wszedł w skład Grand Fleet w sierpniu 1914 roku, pełniąc wówczas rolę okrętu flagowego dowódcy flotylli, komandora C.J. Wintoura. W pierwszej fazie działań wojennych, 16 października 1914 roku został wysłany na poszukiwanie rozbitków z zatopionego przez U-9 krążownika „Hawke”, z których odnalazł 21. W drugiej połowie 1915 roku, w związku z kłopotami, jakie sprawiał okręt w służbie na trudnym dla żeglugi akwenie Morza Północnego, został przeniesiony do . 20 kwietnia 1917 roku, dowodzony przez komandora porucznika A.M. Pecka, uczestniczył w bitwie w Cieśninie Kaletańskiej, zatapiając po ataku torpedowym niemiecki G 85 i współuczestnicząc w zatopieniu G 42. Sam również odniósł poważne uszkodzenia, po remoncie powrócił do linii w lipcu 1917 roku.
Po zakończeniu wojny „Swift” został odstawiony do rezerwy i sprzedany do stoczni złomowej w grudniu 1921 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Brytyjskie niszczyciele z okresu I wojny światowej Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Cammell Laird