Sebbi z Esseksu, Sæbbi, Sebbe (ur. ?, zm. ok. 695) – współwładca anglosaskiego Królestwa Essex w latach 664-683, a następnie władca samodzielny do roku 694, święty kościoła katolickiego.

Po bezpotomnej śmierci króla Swithelma, spadkobiercami tronu Essex zostali Sebbi i Sighere - kuzyni zmarłego władcy. Sebbi był synem Saewarda i bratem Sigeberhta. Współrządzący z nim Swithelm to z kolei potomek Sexbalda - syna Sleddy.

Swithelm, bezpośrednio po zarazie która spustoszyła kraj w 664, zdecydował się na dokonanie apostazji i powrót do pogańskich wierzeń swych przodków, Sebbi natomiast pozostał wierny religii chrześcijańskiej. Ten konflikt światopoglądowy przyczynił się do szukania przez obu władców protekcji u potężniejszych sąsiadów w Mercji i Wesseksie. W wyniku tego, w 665 roku władzę zwierzchnią nad królestwem uzyskał Wulfhere z Mercji, który wysłał swego biskupa Jarumana do Essex z misją, której celem było moralne i polityczne wsparcie Sebbi i nakłonienie Sighere do ponownego chrztu oraz chrystianizacja ludu. Essex zostało wówczas w praktyce zredukowane do rangi terytorium zależnego od Mercji.