Faktyczne rządy sprawował Wulfhere, który w tym czasie był najpotężniejszym władcą anglosaskim: kontrolował nie tylko Essex, ale również Wschodnią Anglię, Middlesex, Suffolk, Norfolk, Hertford, Cambridge oraz część Bedford.
W 686 roku protektorem Esseksu został Caedwalla z Wesseksu. Nakłonił on Sebbi do pomocy w zorganizowaniu wyprawy, której celem miało być podbicie Kentu i odsunięcie od władzy tamtejszego króla, Eadrica.
Beda w swoim dziele Historia ecclesiastica gentis Anglorum wyraża się bardzo pozytywnie na temat panowania Sebbi. Miał to być władca niezwykle pobożny, żarliwie oddający się praktykom religijnym i znany z dawania jałmużny. Uważano, że powinien być biskupem a nie królem. Postawa Sebbi przyczyniła się do ostatecznego zmarginalizowania dawnych pogańskich wierzeń i do utrwalenia chrześcijaństwa w Esseksie.
W 694 roku, w trzydziestym roku swego panowania, Sebbi zdecydował się abdykować. Prawdopodobnie do tej decyzji przyczyniła się jego poważna choroba, zmarła też jego żona, która wcześniej sprzeciwiała się abdykacji. Postanowił wstąpić do zakonu w Londynie i resztę życia poświęcić Bogu.
Władzę nad Esseksem przekazał swoim synom, Sigeheardowi i Swaefredowi. Trzeci z synów (Swaefhard) objął już w roku 689 kontrolę nad królestwem Kentu, wraz z tamtejszym następcą tronu, Oswine.