Napęd stanowiły dwa zespoły turbin parowych De Laval z przekładniami o mocy łącznej 12 500 KM, poruszające dwie śruby. Parę dla turbin dostarczały trzy kotły parowe Yarrow, o wysokim ciśnieniu 32 atmosfer. Okręty tego typu rozwijały prędkość 30 węzłów, a według niektórych źródeł, maksymalnie 32 węzły. Zasięg pływania wynosił 3500 Mm przy prędkości 15 węzłów (według innych źródeł, 1500 Mm w tych warunkach).

Służba II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej „Sleipner” brał udział w patrolowaniu norweskich wód terytorialnych, eskortowaniu na nich statków stron walczących utrzymujących handel z Norwegią oraz w strzeżeniu norweskiej neutralności. Zimą 1939/1940 stacjonował w Vadsø, w rejonie granicy z Finlandią, w związku z wojną zimową. W 1940 roku wraz z „Ægerem” tworzył 2. Dywizjon Niszczycieli i stacjonował w Kristiansundzie w zachodniej Norwegii, w składzie sił 2. Dystryktu MorskiegoW publikacjach można spotkać omyłkową informację, wynikającą z pomylenia nazw, że „Sleipner” stacjonował w Kristiansandzie (1 Dystrykt Morski, gdzie stacjonowały „Gyller” i „Odin”) ().