„Sleipner” wszedł następnie w skład emigracyjnej marynarki Norwegii, działającej z baz brytyjskich. Podczas remontu w czerwcu 1940 w North Shields jego trzy działa 102 mm Boforsa zamieniono na dwa brytyjskie działa uniwersalne 102 mm Mk V, zdejmując działo z nadbudówki i odciążając przy tym nieco okręt. Otrzymał także następnie 2 lub 3 działka plot 20 mm Oerlikon. Ze znakiem taktycznym H48 służył jako okręt obrony przeciwlotniczej w Rosyth, a następnie od kwietnia 1941 do lutego 1944 roku służył do eskorty konwojów przybrzeżnych na wschodnim wybrzeżu Wielkiej Brytanii. Między 1 czerwca a 20 października 1943 roku przeszedł większy remont połączony z modernizacją, podczas której m.in. przebudowano mostek. Łącznie eskortował 156 konwojów, obejmujących 3969 statków, w ciągu 404 dni w morzu.
Z powodu wyeksploatowania i przejęcia nowszych okrętów od Brytyjczyków, dla których potrzeba było załóg, 27 lutego 1944 „Sleipner” został odstawiony do rezerwy w Burntisland w zatoce Firth of Forth. 10 marca opuszczono na nim banderę.