mieszkańców, w 1590 miało ich tylko 40 tys.
Jednakże miasto rozwijało się kulturalnie do połowy XVII wieku, dzięki malarzom takim jak Rubens, Antoon van Dyck, Jacob Jordaens i David Teniers I, rzeźbiarskim rodzinom Quellinus i Verbrugghenów, drukarzom takim jak Jan Moretus itd.
Niewiele działo się pomiędzy rokiem 1650 i XIX stuleciem – rzeka Skalda pozostawała ciągle zamknięta i Antwerpia stała się prowincjonalnym miasteczkiem. Pod rządami Austrii (1715-1792) Józef II próbował siłą uwolnić rzekę, ale plan się nie powiódł. W 1795, pod okupacją francuską, udało się uwolnić rzekę, ale statki natknęły się na angielską blokadę, ponieważ Napoleon Bonaparte uważał port w Antwerpii za „pistolet wymierzony w serce Anglii”. Choć prawdą było, że w tym okresie miasto posiadało dość nowoczesny jak na tamte czasy port, w tym samym czasie kulturalne dziedzictwo było rozgrabiane i niszczone jak nigdy przedtem. Planowano nawet zburzyć katedrę. mały|Dworzec kolejowy Antwerpen-Centraal z 1905 r. thumb|lewo|Fragment zniszczeń dokonanych za pomocą rakiety V-2 podczas II wojny światowej w Antwerpii thumb|Panorama miasta z katedrą Po porażce Napoleona pod Waterloo (1815), Antwerpia na krótko została przyłączona do Północnych Niderlandów i cieszyła się dobrą passą aż do rewolucji belgijskiej w 1830 roku i ponownego zamknięcia Skaldy.