Cechy strukturalne nazw służebnych Nazwy służebne są stosunkowo łatwo rozpoznawalne wśród nazw geograficznych. Większość z nich zakończona jest na -niki (dawniej -nicy) i -ary (wcześniej -arze). Rzadziej spotykamy nazwy służebne (lub zawodowe) zbudowane w inny sposób, np. Krawce, Szewce, Strzelce, Cieśle, Drwale, Kowale, Pracze, Rataje, Rybacy, Rybaki, Rybitwy, Stróże, Zduny. Nazwy służebne należą do nazwy prymarnych, czyli takich, które nie wykazują formantów toponimicznych i są równe apelatywom (nazwom pospolitym) określającym zawody, zawsze w liczbie mnogiej. Pierwotnie były to formy mianownika liczby mnogiej, np. Łagiewnicy, Piekarze. Po pewnym czasie nazwy te przybrały formy biernika liczby mnogiej rodzaju niemęskoosobowego, np. Łagiewniki, Piekary, gdyż zaczęły oznaczać nie tylko ludzi, ale i zamieszkane przez nich osady (będące rzeczownikami nieżywotnymi). Zmiana ta nastąpiła w XIII–XIV wieku.
Obecną postać fleksyjną nazwy te przybrały w XIV wieku – dawniej miały one w mianowniku postać inną: Grotnicy, Kucharze, Bobrownicy, Psarze, Świątnicy itd., dobitniej informującą, że to określenia ludzi, wykonawców feudalnych powinności (S. Urbańczyk:1991).