W 1851 roku, będąc już kapitanem (niem. Hauptmann) otrzymał stanowisko oficera w sztabie VII Korpusu Armijnego. Służył w nim do awansu na majora w 1855 roku, kiedy został wysłany do niemieckiego poselstwa w Wiedniu. Do Prus powrócił trzy lata później i otrzymał przydział do Wydziału Spraw Inżynieryjnych w Ministerstwie Wojny. W 1859 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant), a w następnym roku objął stanowisko szefa Wydziału Spraw Inżynieryjnych. W 1861 roku, po kilkumiesięcznym przydziale do 2. Pułku Grenadierów Gwardii, stanął na czele 11. Pułku Grenadierów, co wiązało się z awansem na pułkownika (niem. Oberst).
W 1863 roku objął funkcję szefa sztabu VII Korpusu Armijnego. Pozostawał nim do 1865 roku, kiedy po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) został szefem sztabu II Korpusu Armijnego. Na tym stanowisku wziął udział w wojnie prusko-austriackiej i przeszedł szlak bojowy 1. Armii, w tym bitwy pod Podolem, Jiczynem i Sadową. Za udział w wojnie otrzymał Order Pour le Mérite, czyli najwyższe pruskie odznaczenie wojenne. W 1867 roku został inspektorem 2. Inspekcji Inżynieryjnej oraz przewodniczącym komisji egzaminacyjnej Korpusu Inżynieryjnego.