Jeszcze w tym samym roku mianowany pełniącym obowiązki Generalnego Inspektora Korpusu Inżynieryjnego i Twierdz, a w 1868 roku awansował na generała porucznika (niem. Generallieutenant).
Na czas wojny z Francją stanął na czele 11. Dywizji, którą dowodził między innymi w bitwach pod Spicheren i Gravelotte oraz w oblężeniu twierdzy Metz. Po rozpoczęciu oblężenia Paryża mianowany naczelnym dowódcą sił inżynieryjnych uczestniczących w ataku na stolicę Francji. Wraz z kapitulacją Paryża otrzymał liście dębu do Orderu Pour le Mérite oraz został pełnoprawnym Generalnym Inspektorem Korpusu Inżynieryjnego i Twierdz. Cesarz Wilhlem I wyznaczył go również na komendanta wojskowego okupowanego Paryża.
W 1873 roku zastąpił na stanowisku Ministra Wojny feldmarszałka Albrechta von Roona. Dwa lata później awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie) oraz został szefem 77. Pułku Piechoty. W 1883 roku, w związku ze sprzeciwem Reichstagu wobec proponowanych przez niego zmian w organizacji armii, zrezygnował z funkcji Ministra Wojny i przeszedł w stan spoczynku. Nowym ministrem został gen. Paul Bronsart von Schellendorff. Na emeryturze mieszkał w swojej rodowej rezydencji w Miłogoszczu.