Pobudzenie nawrotne (zwane również falą lub pętlą nawrotnego pobudzenia, ang. reentry, reentrant wave, reentrant excitation, circus movement, reciprocal excitation, reciprocating tachycardia) – obok aktywności wyzwalanej i wzmożonego automatyzmu jeden z trzech mechanizmów powstawania zaburzeń rytmu serca. Jest to najczęstszy patomechanizm w jakim powstają arytmie nadkomorowe i komorowe. Jest klasyfikowany jako zaburzenie przewodnictwa impulsów w sercu.

Mechanizm W trakcie prawidłowej czynności elektrycznej serca, impuls powstały w naturalnym rozruszniku serca - węźle zatokowym pobudza elektrycznie (depolaryzuje) kolejno przedsionki, węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa, jego odnogi, oraz poprzez sieć włókien Purkiniego mięśniówkę obydwu komór. Po objęciu depolaryzacją wszystkich struktur serca, są one przez pewien czas (zależny od danej struktury ale też od obecności niedokrwienia, leków i innych czynników) niepobudliwe i impuls elektryczny wygasa, nie mogąc pobudzić kolejnych struktur serca. Do zapoczątkowania kolejnego cyklu elektrycznego potrzebne jest kolejne wyładowanie węzła zatokowego. Okres niepobudliwości komórek mięśnia serca po poprzednim pobudzeniu nazywamy okresem refrakcji bezwzględnej.