Jeśli jednak pewna grupa komórek (zwana strefą zwolnionego przewodzenia) podtrzymuje okres pobudzenia przez odpowiednio długi czas, w otaczających komórkach może przeminąć okres refrakcji a komórki te stają się ponownie pobudliwe i mogą zostać zdepolaryzowane przez impuls wychodzący ze strefy wolnego przewodzenia, co zapoczątkowuje kolejny cykl elektryczny. W praktyce klinicznej częstotliwość cyklów przekracza 150/min.
Modele fali nawrotnego pobudzenia Fala nawrotna na podłożu anatomicznym (ang. anatomical reentry) - w modelu tym istnieją dwie, oddzielne anatomicznie drogi przewodzenia różniące się właściwościami elektrofizjologicznymi - długością trwania okresu refrakcji oraz szybkością przewodzenia impulsu. Warunki do zaistnienia fali nawrotnej istnieją, jeżeli jedna z dróg przewodzi istotnie wolniej (co pozwala na przeminięcie refrakcji w drugiej drodze) ale ma krótszą refrakcję niż druga droga (co pozwala na pobudzenie jej przez przedwczesne pobudzenie niezdolne do pobudzenia drugiej drogi ze względu na jej dłuższy okres niepobudliwości).