W kwietniu 1956 zastąpił zwolnionego na fali odwilży gen. bryg. Stanisława Zarakowskiego na stanowisku Naczelnego Prokuratora Wojskowego. Funkcję tę pełnił nieprzerwanie przez 12 lat, do sierpnia 1968. Od lutego 1957 był także zastępcą Prokuratora Generalnego PRL. Do grona jego podwładnych należeli prokuratorzy, którzy zrobili później kariery we władzach PRL, m.in. Józef Chomętowski, Lucjan Czubiński, Zbigniew Domino, Eugenia Kempara, Kazimierz Lipiński.
Do stopnia generała brygady awansowany uchwałą Rady Państwa PRL we wrześniu 1961. Nominację otrzymał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego. Stopień doktora nauk prawnych w zakresie prawa karnego uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim w roku 1965. W latach 1968–1969 pozostawał w dyspozycji MON. Od stycznia 1969 do czerwca 1970 był ministrem pełnomocnym – szefem Polskiej Misji Wojskowej w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei.