1996.
Okres zaboru pruskiego Na pierwszym, szczegółowym planie zabudowy miasta, sporządzonym w 1774 r. przez pruskiego geometrę Gretha widocznych jest szereg działek budowlanych przy ulicy Przyrzecze, zajętych przez istniejące w tym czasie domy, zwłaszcza w części południowej, przylegającej do ul. Długiej. W części północnej ulica posiadała zabudowę tylko po stronie wschodniej, w postaci zapleczy domów ustawionych frontami do ul. Jezuickiej. W tej części ulica schodziła skarpą do rzeki Młynówki. Istniał tu publiczny dostęp do pobierania wody, co dziś jeszcze jest widoczne. Na planie miasta z 1800 r. widnieje most Młyński, przez który z ulicy Przyrzecze można było dotrzeć na Wyspę Młyńską. W I połowie XIX wieku charakter ulicy niewiele się zmienił. Dopiero na planie z 1876 r. zabudowa ma charakter podobny do dzisiejszego. Występują pierzeje kamienic od strony wschodniej, zaś po stronie zachodniej zabudowa gospodarczo-przemysłowa.
W tym czasie, gdy miasto rozbudowywało się wzdłuż Brdy, szczególnie tu powstawać zaczęły pierwsze w mieście zakłady przemysłowe, takie jak garbarnia skór twardych, browary i gorzelnie. Strona z nieparzystymi numerami domów stanowiła oficyny domów ulicy Jezuickiej. Natomiast podwórza domów z numerami parzystymi opadały ku Młynówce, stanowiąc dzisiejsze elementy bydgoskiej Wenecji.