W 1942 zmarł na gruźlicę w więzieniu w Alicante i został pochowany na cmentarzu Nuestra Señora del Remedio w Alicante.

Charakterystyka twórczości i odbiór krytyczny Twórczość Hernándeza jest ściśle powiązana z jego życiowymi doświadczeniami co sprawia, że emocje, które przekazuje są autentyczne. Przez wszystkie lata jego twórczość zmieniała się wraz z nim i jego przeżyciami, na początku była pełna metafor. Następnie głównymi tematami jego twórczości była miłość, życie i śmierć. Ze względu na miłość do swojej żony i stratę najlepszego przyjaciela. W kolejnych etapach swojego życia jego dzieła były głosem ludu, poruszał głównie tematy polityczne w swoich dziełach. Na tym etapie jego poezja była przepełniona podwójnymi znaczeniami oraz powiązaniami do wiejskiego życia jakie znał od dziecka. Ostatni etap jego twórczości był pełen żalu, tęsknoty i straty. Ostatnie jego dzieła były pisane w więzieniu, dlatego też nie potrafił pisać i myśleć o niczym innym jak o bólu, który odczuwał przez stratę żony i syna. Hernández wiele przeszedł w życiu, był ofiarą wielu niesprawiedliwości a to odbiło się na jego poezji.