Włodzimierz Konstanty Mazurkiewicz herbu Łabędź (ur. 6 marca 1875 w Druskienikach, zm. 18 maja 1927 w Wilnie) – polski inżynier, lotnik, jeden z pionierów polskiego lotnictwa, podróżnik, działacz lotniczy, pedagog, publicysta.
Życiorys Uczęszczał do V Gimnazjum w Warszawie, następnie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki w Grazu. Po ukończeniu studiów pracował jako inżynier na Kaukazie. Od 2 czerwca 1907 redagował czasopismo „Epoka” w Warszawie. Po upływie około miesiąca uprzedzony o planowanym aresztowaniu go przez carską policję, zerwał współpracę z "Epoką" i uciekł z zaboru rosyjskiego do Brazylii, gdzie pracował przy regulacji portów i budowie linii kolejowej w Paranie. Podjął ekspedycję do Gujany Holenderskiej w poszukiwaniu złota. Po początkowych sukcesach zachorował na malarię, co zaciążyło na jego dalszym losie i zdrowiu. Następnie pracował jako palacz okrętowy w Ameryce Środkowej i jako robotnik w Nowym Jorku, gdzie wśród Polonii organizował ruch strzelecki oraz prowadził działania edukacyjne. Około 1910 roku wyjechał do Francji, gdzie czynnie zainteresował się lotnictwem i zdobył dyplom pilota o numerze porządkowym 907. W 1910 roku wystartował w zawodach lotniczych w Reims we Francji, podczas których rozbił się na własnym samolocie Paulhan.