Dzięki staraniom Berlina wzniesiono trzypiętrowy budynek mieszczący samą uczelnię i jej bibliotekę. W 1887 podczas zjazdu rabinów w Petersburgu zobowiązał się, chociaż z zastrzeżeniem, że zajęcia będą się odbywać w odrębnym budynku, do wprowadzenia do programu nauczania jesziwy także świeckich przedmiotów (języka rosyjskiego i matematyki). Ze zobowiązania nigdy się nie wywiązał.
Za swe przywiązanie do tradycyjnej nauki talmudycznej był atakowany przez żydowskie kręgi oświeceniowe - maskili. Polemizował ze swoimi przeciwnikami w 1885 na łamach Ha-Melic.
Po zamknięciu jesziwy w 1892 udał się do Wilna. W ciągu kilku ostatnich miesięcy życia cierpiał na cukrzycę i powikłania związane z udarem mózgu. Chociaż zamierzał udać się do Palestyny, jego stan zdrowia mu to uniemożliwił. Ostatnie tygodnie życia spędził w Warszawie, gdzie zmarł.
Popierał syjonistyczny ruch Chowewej Syjon i w 1887 został wybrany do jego władz.
Opublikował: Głębia pytania (העמק שאלה – komentarz do dzieła halahicznego z VIII wieku) Bi`ur ha-omek (komentarz do Pięcioksięgu, wydany w Wilnie w latach 1879–1880) Słowo odpowiedzi (משיב דבר – zbiór responsów skierowanych do amerykańskich rabinów wydany w Warszawie w 1894)