wykorzystując napięte stosunki Bułgarii z Serbią i wskazując na korzyści oparcia się Bułgarii o Państwa centralne dla zmiany niekorzystnego dla Bułgarii traktatu bukaresztańskiego z 10 sierpnia 1913 r.Działania w tym kierunku podjął również G. Michahelles jako ambasador Niemiec. Janusz Pajewski ocenił w swej książce działania Adama Tarnowskiego jako zręczne w przeciwieństwie do G. Michahellesa – Janusz Pajewski, Pierwsza wojna światowa 1914–1918, PWN, 1991, s. 346. Chociaż Stanisław „Cat” Mackiewicz był zdania, że przeceniano talent Adama Tarnowskiego; – Stanisław „Cat” Mackiewicz, Historia Polski od 11 listopada 1918 r. do 17 września 1939 r., Wydawnictwo Puls, Londyn 1992, s. 86; być może opinia ta wynikała z tego, iż St. Mackiewicz był zwolennikiem ks. Janusza Radziwiłła jako ministra spraw zagranicznych i premiera, – tamże, s. 95-96. Z kolei przeciwnik Tarnowskiego O. Czernin pisał, że: „był jednym z najlepszych i najzdolniejszych austro-węgierskich dyplomatów”, – O. Czernin, Im Weltkriege, Berlin-Wiedeń 1919, s. 143;