Za sterami maszyny siedział pilot fabryczny Junkersa Wilhelm Zimmermann (niektóre źródła podają, że byli to jednak piloci japońscy). W sierpniu 1932 r. ukończono kolejną maszynę, obydwa samoloty zbudowano z części i podzespołów przywiezionych z Niemiec. W kolejnych bombowcach udział własnych wyrobów był już coraz większy. Do końca 1932 roku oddano do użycia trzecią maszynę, w 1933 r. czwartą a do marca 1935 roku ostatnie dwa samoloty z zamówionych przez armię sześciu. Służba thumb|left|Mitsubishi Ki-20 na lotnisku w Hamamatsu Po oblocie pierwszego egzemplarza K 51, trafił on na lotnisko w Tachikawa w celu odbycia dalszych testów. W maju 1932 roku samolot został przeniesiony na lotnisko w Hamamatsu i wcielony do 7 pułku lotniczego w celu odbycia prób wojskowych. W miarę trwania produkcji trafiały tam również pozostałe egzemplarze. W 1933 roku nowy bombowiec otrzymał oznaczenie Ciężki Samolot Bombowy Typ 92 (Kyu-Ni-Shiki Jubakugekiki) w skrócie 92 Jubaku, które dopiero po kilku latach, wraz z wejściem systemu numeracji Ki Go zmieniono na Ki-20. Wszystkie samoloty zgrupowano w tajnej kompanii ciężkich bombowców oznaczonej jako Bo Chutai włączonej w 1938 roku do 7. Grupy Lotniczej. Istnienie samolotów było objęte ścisłą tajemnicą na tyle dużą, że po raz pierwszy publicznie samolot pokazano w 1940 roku podczas defilady w Tokio.