Ponownie komory bombowe, będące obecnie już komorami uzbrojenia, zaczęto stosować na części samolotów myśliwskich i myśliwsko-szturmowych od późnych lat 80., w związku z wymaganiami utrudnienia wykrywalności przez radary (technologii stealth), ponieważ uzbrojenie podwieszone ułatwia odbicie fal radarowych. Komory te służą obecnie przede wszystkim do podwieszania pocisków rakietowych powietrze-powietrze i powietrze-ziemia.
Współczesne bombowce strategiczne (np. Tu-160) mają komory bombowe dostosowane do przenoszenia pocisków manewrujących, mieszczące wyrzutnie bębnowe, obracane w płaszczyźnie podłużnej samolotu (wyrzucany jest pocisk, który znajduje się na dole bębna, po czym jest ona obracana w celu wyrzucenia kolejnego pocisku).
W konstrukcji najnowszych myśliwców wielozadaniowych z XXI wieku, konstruowanych z zachowaniem zasad trudnowykrywalności (stealth), jak F-35, stosowane są analogiczne komory na uzbrojenie, obejmujące przede wszystkim kierowane pociski rakietowe do walki powietrznej. Celem ich stosowania jest przede wszystkim zmniejszenie skutecznej powierzchni odbicia, którą zwiększa uzbrojenie podwieszone na zewnątrz. Konsekwencją jest jednak zabieranie mniejszej ilości uzbrojenia, niż w przypadku wykorzystania podwieszeń zewnętrznych.
Zobacz też węzeł uzbrojenia
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konstrukcja statków powietrznych Kategoria:Lotnictwo bombowe