Podczas wojny zginęła większość jego rodziny, przeżyła jedynie żona, którą po wojnie odnalazł w Poznaniu oraz bratanica, której stał się formalnym opiekunem.
Lata 1945–1956 W listopadzie 1945 roku mianowano go szefem wydziału redakcyjno-wydawniczego Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego. W lutym 1946 roku został zastępcą Leona Kasmana jako dyrektora wydawnictwa „Książka” oraz wykładowcą Centralnej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych. W 1947 roku zorganizował Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, działające początkowo pod nazwą Prasa Wojskowa, którym kierował do października 1951.
Równocześnie dużo publikował na temat polityki państwa w ruchu wydawniczym. Jesienią 1952 roku opuścił wojsko w stopniu pułkownika i został wiceprezesem Centralnego Urzędu Wydawnictw, Przemysłu Graficznego i Księgarstwa, na którego czele stał Karol Kuryluk. W maju 1953 roku otrzymał stanowisko dyrektora Państwowego Wydawnictwa Naukowego.
W 1954 roku jako wolny słuchacz rozpoczął studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim, studia ukończył w trybie przyspieszonym i w listopadzie 1955 roku uzyskał tytuł magistra.