Dokładnie to samo rozumowanie, tylko w sposób mniej formalny, przeprowadził wcześniej Popper, co skłoniło go do zaproponowania jako kryterium naukowości - zasady falsyfikacji.
Jednakże, w przypadku próby falsyfikacji samej [P]n istnieje zawsze możliwość takiej modyfikacji któregoś z kolejnych zbiorów eksplanansów [P] - aby uzgodnić dowolne zdanie z [P]n z dowolnym zdaniem z [S]. Co więcej, Quine dowiódł, że w zasadzie wystarcza jedno „piętro” wyjaśniania ([P]2 → [P]1 → [S]) aby uniemożliwić falsyfikację, gdyż do zbioru [P]1 zawsze można dodać zdanie uzgadniające dowolne zdanie z [P]2 z dowolnym zdaniem z [S]. Tak więc, wbrew Popperowi, praktycznie wszystkie teorie naukowe, oprócz tych, które zawierają wyłącznie zdania będące w bezpośredniej relacji logicznej z [S] (czyli należące do zbioru [P]1) - są całkowicie niefalsyfikowalne - albo inaczej - zawsze można je przed sfalsyfkowaniem obronić.
Wynik Quine’a został zaakceptowany także przez samego Poppera, który próbował na różne sposoby „obejść” model Hempla, ale bez większego powodzenia. Problem ten stał się też punktem wyjścia do teorii programów badawczych Imre Lakatosa.
Kategoria:Metodologia nauki