Dla zapobieżenia porastaniu kadłuba przez organizmy morskie w trakcie służby na wodach tropikalnych, dno pokryte zostało blachą miedzianą. Liczba członków załogi najczęściej określana jest w źródłach na 674 oficerów, podoficerów i marynarzy, lub 651 do 672 osób w 1903, 638 w 1905 oraz 604 osoby w 1907 roku.
Napęd stanowiły dwie pionowe, trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, wyprodukowane przez Maudslay, Sons & Field, z których każda poruszała jeden wał napędowy ze śrubą. Były one zasilane w parę o ciśnieniu roboczym 155 psi przez osiem kotłów cylindrycznych, rozmieszczonych w czterech pomieszczeniach kotłowni. Spaliny były odprowadzane przez dwa, stojące obok siebie kominy. Maksymalna moc indykowana urządzeń napędowych wynosiła 12 000 ihp, co pozwalało osiągnąć prędkość 18 węzłów (moc normalna wynosiła 10 000 ihp, co dawało prędkość 17,5 węzła). Na próbach „Renown” osiągnął 17,9 węzła przy mocy 10 708 ihp oraz 19,75 węzła z przeforsowaniem do 12 901 ihp. Zapas węgla, wynoszący maksymalnie 1760 ton (normalnie 800 ton, według jednego ze źródeł maksymalny zapas paliwa wynosił 1890 ton), pozwalał przepłynąć 8500 mil morskich przy prędkości 15 węzłów.