W celu zapewnienia właściwego azymutu kierunku ataku, wyrzutnia pocisku musi być zawsze ustawiona w kierunku celu.
Pocisk wystrzeliwany jest z wyrzutni ze stopu aluminium, z dwoma albo czterema kontenerami startowymi w jednej wyrzutni. Przed startem wyrzutnia jest unoszona do właściwego kąta podniesienia oraz obraca się do właściwego azymutu względem celu. Wyrzutnia może obracać się wokół własnej osi o kąt 360°. Torpeda typu 40 uwalniana jest z pocisku nad celem, po czym opada na spadochronie uwalnianym po zanurzeniu torpedy w wodzie. Po uwolnieniu spadochronu, Typ 40 porusza się spiralnie w dół aż do akustycznego wykrycia okrętu podwodnego stanowiącego cel, kiedy następuje zapłon silnika torpedy na paliwo stałe nadającego jej prędkość do 115 węzłów.
Status Produkcja wstępna pocisku rozpoczęła się w roku 1995, po czym w roku 1997 RPK-9 wszedł na uzbrojenie. Według rosyjskich źródeł jednak, z uwagi na trudności finansowe pocisk nigdy nie został skierowany do produkcji pełnoskalowej. W pocisk ten został wyposażony jeden okręt testowy – wodolot „Władymirec”, który otrzymał osiem pocisków tego typu. Brak jest publicznie dostępnych informacji o eksporcie systemu, możliwe jest także, że program tego pocisku został anulowany na rzecz systemu Kalibr.
Bibliografia
Kategoria:Radziecka i rosyjska broń rakietowa Kategoria:Rakietotorpedy Kategoria:Rakietowa broń ZOP