Upojone zwycięstwem i obładowane bogatymi łupami wojska husyckie powróciły do Pragi 14 stycznia 1422.
Skutki Zygmunt Luksemburski nie wyciągnął wniosków z poniesionej klęski podczas I krucjaty. Beztroska niemieckiego króla, nieudolność dowódców oraz brak koordynacji działań i pełnego zaangażowania w walce, zadecydowały o ponownej klęsce wojsk krzyżowych. Znamienne jest to, że Zygmunt już nigdy nie stanął na czele żadnej z kolejnych krucjat sunących na Czechy.
Po odparciu krucjaty, do czego mocno przyczynili prascy dowódcy sił husyckich, doszło do wielkich zmian w Pradze. Do głosu doszli umiarkowani kalikstyni, którzy przejęli władzę w mieście. Odsunięto radykałów, zreformowano powoływanie władz miasta i pozbawiono hetmańskiego urzędu Jana Hvezdę. Rozprawiono się też z wiecznym buntownikiem Janem Želivskim, którego aresztowano i ścięto 9 marca 1422. Wydarzenia te doprowadziły jednak do masowych wystąpień zwolenników straconego kaznodziei. Doszło do gwałtownych wystąpień w Pradze i w innych miastach. Ich rezultatem było zniszczenie Pragi oraz ponowne przejęcie władzy w mieście przez religijnych i politycznych radykałów.
Zobacz też Powstanie husyckie I krucjata antyhusycka III krucjata antyhusycka IV krucjata antyhusycka V krucjata antyhusycka
Bibliografia Piotr Marczak, Wojny husyckie, Agencja Wyd. „Egros”, I wydanie, s. 70–77.
Kategoria:Królestwo Czech Kategoria:Wojny husyckie