Rodzina Cudarów rozwinęła makovickie „państwo” w wielki majątek feudalny, obejmujący ponad 100 wsi i osad na rozległym terenie północnego Szarysza. Były wśród nich m.in. wsie Mokroluh, Dlhá Lúka, Bardejovská Nová Ves (obie w 1971 r. włączone do Bardejowa) i Zlaté, które z nadań królewskich formalnie należały do miasta Bardejowa, i o które miasto przez dziesięciolecia toczyło z Cudarami spory. Po wymarciu Cudarów w 1470 r. zamkiem władali panowie z Rozgonia (Rozgonyi'owie), a po nich, w 1493 r. śląski szlachcic Schellenberg. Od 1522 r. zamek dzierżyli Tarczayowie, którzy byli zwolennikami Jana Zápolyi, a potem królowej Izabeli Jagiellonki. Gdy szala walk o koronę węgierską przechyliła się na stronę Ferdynanda Habsburga, Tarczayowie utracili Makovicę i należące do niej dobra, które otrzymał zasłużony w służbach u Habsburga Kasper Serédy. Również on i jego następcy toczyli spory z Bardejowem o ziemie i dochody z myt.