Łęczycanie – grupa etnograficzna ludności polskiej, zamieszkująca ziemię łęczycką. Już w połowie XX wieku słabo zaznaczali swoją odrębność kulturową. W wyniku wpływów sąsiedniej Wielkopolski i Mazowsza Łęczycanie zatracili pozycję odrębnej grupy ludności o własnych cechach kulturowych, które dawniej posiadali – podkreśla się u nich przewagę cech mazowieckich.
Łęczycanie posiadali żartobliwe przezwisko Piskorze, którym szczególnie określano szlachtę łęczycką.
Obszar zamieszkania Łęczycanie zamieszkują większość obszaru ziemi łęczyckiej. W zachodnim krańcu ziemi łęczyckiej leży niewielka część księstwa łowickiego zamieszkanego przez sąsiednią grupę Księżaków (dawny klucz zduński). W XIX i XX wieku rozproszone społeczności księżackie zamieszkiwały również obszar ziemi łęczyckiej aż po Kutno i Piątek. Cech regionalnych łęczyckich nie wykazuje również ludność silnie zurbanizowanej aglomeracji łódzkiej.
Kultura Zanikanie tradycyjnej kultury ludowej w XIX wieku spowodowane było rozwojem przemysłu w Łódzkim Okręgu Przemysłowym. Już w 1860 r. J.