Bliziński w liście do Gazety Codziennej stwierdził, że ubiór ludowy z okolic Kutna, w przeciwieństwie do sąsiednich ubrań kujawskich i księżackich, był stopniowo zastępowany przez fabryczną odzież miejską, upodabniając się do ubioru mieszczańskiego.
Ubiór mały|Rzeźby artysty ludowego Ignacego Kamińskiego przedstawiające mieszkańców regionu w tradycyjnych strojach łęczyckich Ziemia łęczycka pokrywa się z obszarem tradycyjnego stroju łęczyckiego. W okresie międzywojennym dokończył się w Łęczyckiem trwający od I wojny światowej proces zaniku dawnego ubioru chłopskiego w użyciu codziennym. Na dłuższy czas Łęczycanie zachowali tradycyjne, lokalne reguły kompozycyjne wywodzące się ze stroju ludowego, stosując je już dla odzieży fabrycznej.
Język Chłopska ludność ziemi łęczyckiej posługiwała się tradycyjnie gwarą łęczycką, przez dialektologów zaliczaną do dialektu małopolskiego lub wielkopolskiego. Współcześnie dialekt ten ulega postępującemu zanikowi pod wpływem polszczyzny literackiej. Gwarę cechuje m.in. mazurzenie, fonetyka międzywyrazowa udźwięczniająca oraz ścieśniona wymowa kontynuantów staropolskich samogłosek długich i samogłosek w grupach oN, eN.