– nima nic!Dożynki nazywano w Łęczyckiem wieńcem. Kopy zżętego zboża ułożone na polu przykrywano snopem rozpostartym na wierzchu, zwanym chachołem. Pod koniec prac polowych dziewczyny ścigały się z parobkami do ścięcia ostatniej wiązki żyta:Przy ukończeniu żniw – gdy ostatni snop żyta ma być ścięty, ścina go zwykle dziewka. Ta mówi, gdy sprawna i zdąży uciąć go nim parobcy przybiegną:
Kto nie dolega,
niech tu dobiega.
Po raz pirsy, drugi trzeci,
kiep kto nie przyleci.
Jeżeli nie zdąży uciąć nim chłopcy nadbiegną, wówczas chwytają ją i ciągną po rżysku naokoło owéj garści stojącego zboża.
Zobacz też Łęczyca województwo łęczyckie, ziemia łęczycka
Przypisy
Kategoria:Grupy etnograficzne Polski Kategoria:Ziemia łęczycko-sieradzka Kategoria:Ziemia łęczycka