pierwsze informacje o nielojalności Brankovicia wobec Lazara pojawiły się w przekazie ustnym ok. 200 lat po bitwie, zaś na piśmie w opracowaniu M. Orbiniego Il Regno degli Slavi z 1601. Zdaniem Doroty Gil negatywny wizerunek Vuka Brankovicia został wykreowany przez rywalizujący z rodem Brankoviciów ród Lazareviciów, zaś w ludowej pamięci zlał się z postaciami autentycznych zdrajców: Vlatka Vukovicia oraz Vuka Lazarevicia. W miarę rozwoju mitu o zdradzie Brankovicia elementem mitu kosowskiego stało się przekonanie, że to jego postawa była główną przyczyną klęski Serbów, gdyż w równym, uczciwym starciu nigdy nie zostaliby pokonani.
Do utrwalenia wizerunku Vuka Brankovicia jako godnego najwyższego potępienia zdrajcy w szczególny sposób przyczynił się Piotr II Petrowić-Niegosz, który w swoim utworze Górski wieniec ukazał go właśnie w ten sposób. Dopiero w XIX wieku w serbskiej literaturze historycznej pojawiła się teza, iż legenda o zdradzie Brankovicia nie ma związku z faktyczną jego postawą;