Na wybrzeżu powszechne są stare tarasy (terasy) morskie, położone jedne nad drugimi, zgodnie z wysokością poziomu morza w okresach kiedy powstawały.
W głąb wysp archipelagu, zwłaszcza Spitsbergenu, wcina się wiele fiordów, najdłuższe lub najbardziej znane to: Wijdefjorden, 108 km Isfjorden (Svalbard), 107 km Van Mijenfjorden, 83 km Woodfjorden, 64 km Wahlenbergfjorden, 46 km
thumb|300px|Góry Svalbardu
Budowa geologiczna Budowa geologiczna Svalbardu jest bardzo złożona. Najstarsze utwory występują na północnych krańcach Ziemi Północno-Wschodniej, są nimi prekambryjskie skały krystaliczne. Cały archipelag stanowi podłoże pochodzące z paleozoiku (osady kambru i ordowiku i syluru), które zostało sfałdowane i przeobrażone w czasie orogenezy kaledońskiej. Podłoże te, to tzw. seria skalna zwana Hekla Hoek. Podłoże te jest przykryte młodszymi osadami. Osady paleozoiczne na powierzchni występują na północy Svalbardu (okolice Wijdefjordu) i na zachodnim wybrzeżu Spitsbergenu. Resztę powierzchni Svalbardu stanowią łupki i piaskowce pochodzące z dewonu, a także leżące poziomo warstwy skał pochodzące od czasów karbonu po trzeciorzęd.