Porfiriusz pisał również dużo o astronomii, religii, teorii muzyki, komentował Euklidesa, jest też autorem biografii swego mistrza, Plotyna. Znany jest także jego Żywot Pitagorasa, jednak wartość historyczna tego dzieła jest wątpliwa. Z innych zachowanych pism dowiadujemy się o szczegółach wielu obrzędów religijnych tamtego okresu. Porfiriusz słynął przede wszystkim z umiejętności przekazywania i objaśniania dorobku innych ludzi. Niektórzy badacze stwierdzają wprost, że w całej jego spuściźnie nie ma choćby jednej myśli, czy obrazu, o którym można z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że są jego własnego autorstwa.
Najwybitniejszym uczniem Porfiriusza był Jamblich, założyciel szkoły syryjskiej neoplatonizmu.
Pisma Najważniejsze listy jego pism podają: tzw. Księga Suda, Abū al-Faradż Muhammad ibn Iszāk an-Nadīm w Kitāb al-Fihrist oraz 'Alī ibn Jūsuf al-Kifti w Kitāb Ikhbār al-'Ulamā' bi Akhbār al-Ḥukamā. Katalog jego pism (zachowanych w całości lub we fragmentach) liczy 77 tytułów, m.in. (według: W. Smith Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870):