W sprawozdaniu z wizyty generalnej przeprowadzonej w 1773 r. przez dziekana podlaskiego Bazylego Guttorskiego można znaleźć dokładniejszy opis fastowskiej cerkwi i jej wyposażenia: ...30 listopada 1773 r. – cerkiew drewniana, brusowana, gontami kryta, z dwoma kopułami, na których krzyżów żelaznych 2. W babińcu drzwi na zawiasach żelaznych, z zaszczepką. Wchodząc do cerkwi drzwi na zawiasach żelaznych, z zaszczepką. W babińcu i cerkwi posadzka z cegły. Okien 7. Stoi z tarcic. Chór z balaskami. Ławki stolarskiej roboty. Zakrystii dwie, po jednym oknie mające. W jednej drzwi na zawiasach z zaszczepką, w drugiej bez zawiasów. Ambona roboty stolarskiej, malowana.... Natomiast ze sprawozdania proboszcza parafii w fastowskiej z 1862 r. wynika, że bazylianie, po przejęciu monasteru w Supraślu, zbudowali w Fastach nową cerkiew – drewnianą, na kamiennym fundamencie, krytą gontem, z nadbudowaną dzwonnicą nad przedsionkiem i skromnym wyposażeniem.
Parafia w Fastach w czasach przynależności do Kościoła unickiego należała kolejno do archieparchii kijowsko-wileńskiej, następnie do diecezji supraskiej (1797–1809), a po jej kasacji do diecezji brzeskiej. Na początku lat 30. XIX w. posiadała dwie włóki gruntu. W 1838 r. liczyła 506 osób.