Po 1836 r. wyposażenie cerkwi uległo znacznym zmianom – usunięto elementy łacińskie, zastępując je typowymi dla tradycji bizantyjskiej. W 1839 r., po synodzie połockim, parafia weszła w skład Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego (ówczesny proboszcz parafii, ks. Wincenty Gogolewski (Godlewski) już rok wcześniej – wraz z kilkunastoma innymi duchownymi – wyraził zgodę na przyjęcie prawosławia).
W czasie powstania styczniowego, w nocy z 16 na 17 maja 1863 r. cerkiew w Fastach spłonęła. Wiernych czasowo przyłączono do parafii w Białymstoku i Choroszczy. Wkrótce przystąpiono do wzniesienia kaplicy na cmentarzu w Fastach. Urząd w Grodnie przeznaczył na ten cel drewniany spichlerz, który następnie (wraz z dodatkowym budulcem) fastowscy parafianie przetransportowali na cmentarz. Budowę wspomógł finansowo Pułk Ułański im. Wielkiego Księcia Michała Mikołajewicza. Ikonostas do kaplicy sprowadzono z dawnej cerkwi domowej w Druskienikach. Prace budowlane trwały dwa miesiące; kaplicę poświęcono w 1866 r.