Działał w Związku Ludowo-Narodowym, był prezesem Koła Związku Pracowników Kolejowych z Wykształceniem Średnim przekształconego następnie w Związek Umysłowych Pracowników Kolejowych. Miewał odczyty w Domu Polskim i Teatrze Polskim. Jednocześnie nie przestawał pisać. Starał się o kolejne publikacje m.in. pisał do krakowskiej firmy wydawniczej "Gebethner & Wolf" z prośbą o publikacje swoich utworów, która nie została spełniona. Od 1927 Byrski pracował nad tłumaczeniem Księgi pieśni Heinego, którą przetłumaczył w całości. Jego dzieło nie doczekało się jednak wydania. W 1927 Polska Drukarnia Spółkowa w Białej wydała jego tłumaczenie Pieśni o dzwonie Fryderyka Schillera. Mieszkając w Bielsku Byrski starał się zaznajomić ludność niemiecką z twórczością Juliusza Słowackiego. Czasopisma „Schlesische Zeitung” i „Die Welt Am Sontag” wydrukowały jego niemieckie tłumaczenia poematów polskiego romantyka.

W 1929 Wincenty Byrski został odznaczony na Zamku Królewskim w Warszawie Złotym Krzyżem Zasługi, najwyższym odznaczeniem dla osób cywilnych, przyznawanym od 1923. Z końcem lat 20. Byrski zbliżył się do założeń polityki Józefa Piłsudskiego. W 1930 wziął udział w zebraniach Tymczasowego Urzędniczego Komitetu Wyborczego (organizacja Piłsudczyków).