We wrześniu w składzie dywizji były tylko dwa pułki piechoty i dywizjon artylerii. Dostała ona jednak uzupełnienia z rozformowanej 6 Uralskiej Dywizji Strzeleckiej. Wczesną jesienią w rejonie stacji kolejowej Saraj-Gir nad rzeczką Dema doszło do zorganizowania buntu przez zrewolucjonizowanych Ukraińców z Kurenia im. Tarasa Szewczenki, wchodzącego w skład dywizji. Przeszli oni z bronią w ręku na pozycje bolszewickie, w wyniku czego w linii frontu powstał wyłom. Wykorzystały to oddziały bolszewickie, atakując znienacka 12 Uralską Dywizję Strzelecką, w wyniku czego poniosła ona bardzo duże straty. Od poł. listopada resztki dywizji wzięły udział w tzw. Wielkim Syberyjskim Marszu Lodowym, czyli odwrocie wojsk Białych na Zabajkale. Po przybyciu do Czyty na pocz. marca 1920 r., zostały włączone do 12 Uralskiego Pułku Strzeleckiego, zaś konni uzupełnili Ałtajski Dywizjon Kawalerii, który przeformowano w Uralsko-Ałtajski Pułk Kawalerii.
Dowódcy płk (gen. mjr) Rūdolfs Bangerskis (do listopada 1919 r.) płk Borżinski (do lutego 1920 r.) płk Butenko
Szefowie sztabu ppłk Szochow (do pocz. lutego 1919 r.) kpt. Gierasimowicz (do kwietnia 1919 r.) kpt. Gołyszew (do września 1919 r.)
Bibliografia B.B. Filimonow, Белая армия Адмирала Колчака, Moskwa 1997.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dywizje piechoty Białej Armii