Wyznaczanie czasu martwego detektora Jeden ze sposobów wyznaczania czasu martwego polega na doświadczalnym doborze dwóch źródeł o takiej aktywności, że liczba zliczeń od każdego źródła oddzielnie po zsumowaniu jest mniejsza od liczby zliczeń zarejestrowanych dla dwóch źródeł równocześnie. Fakt ten świadczy o gubieniu impulsów, co jest związane ze zjawiskiem czasu martwego. Czas martwy można wówczas obliczyć ze wzoru
gdzie n1 – liczba rejestracji na jednostkę czasu tylko dla pierwszego źródła, n2 – liczba rejestracji na jednostkę czasu tylko dla drugiego źródła, n – liczba rejestracji na jednostkę czasu dla obu źródeł równocześnie, nt – tło, liczba rejestracji na jednostkę czasu bez źródeł.
Analizatory amplitudy Niektóre detektory wyposażone w wielokanałowe analizatory amplitudy generują dodatkowy czas martwy związany z analizą danych docierających do analizatora, np. konwersją sygnału analogowego na cyfrowy. Czas ten jest czuły na rodzaj zastosowanych elementów i rozwiązań elektronicznych. W latach siedemdziesiątych XX w. były to czasy rzędu 10 μs.
Fotografia W fotografii czasem martwym lampy błyskowej nazywany jest czas ładowania kondensatora lampy wyładowczej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teoria pomiarów Kategoria:Fizyka jądrowa