Technologia i zastosowanie System działa wysyłając sygnał radarowy w kierunku ziemi na położony przed samolotem obszar, nad którym będzie on przelatywał. Odbita wiązka fal radarowych jest analizowana w celu stwierdzenia zmian i zróżnicowania ukształtowania terenu. Uzyskana w ten sposób informacja może być wykorzystywana przez układy autopilota do automatycznego utrzymywania stałej wysokości nad powierzchnią ziemi i omijania przeszkód znajdujących się na obranym kursie. Technologia ta jest w większości przypadków stosowana w samolotach wojskowych do lotów bojowych z dużymi prędkościami i na niewielkiej wysokości nad wrogim terytorium w celu utrudnienia wykrycia przez radary przeciwnika i wykorzystania elementu zaskoczenia. Radar TFR umożliwia także wykonywanie takich lotów w niesprzyjających warunkach pogodowych lub w ciemności.
Niektóre samoloty, jak np. Tornado, są wyposażone w więcej niż jeden radar, przy czym jeden z nich jest wykorzystywany wyłącznie do śledzenia ukształtowania terenu. Nowocześniejsze konstrukcje, jak Rafale są w stanie wykonywać to zadanie przy użyciu jednego radaru typu matrycowo-fazowanego, ang. phased array. Pierwsze radary TFR pojawiły się w maszynach wojskowych już w pierwszej połowie lat 60. XX wieku, np. w prototypowym samolocie BAC TSR-2, a nieco później np.