Niespodziewane wypadki spowodowały jednak, iż siła uderzeniowa amerykańskiego zespołu została jeszcze bardziej osłabiona – w Cieśninie Sape (między wyspami Sumbawa i Komodo) „Boise” wpadł na podwodną skałę która wybiła długą dziurę w kadłubie i musiał zawrócić do najbliższego portu celem dokonania napraw eskortowany przez jeden z niszczycieli zespołu. Niemal jednocześnie „Marblehead” doznał awarii turbiny, która ograniczyła jego prędkość do 15 węzłów, co spowodowało przydzielenie do jego eskorty kolejnego niszczyciela, pozostawiając w zespole uderzeniowym jedynie cztery przestarzałe niszczyciele typu Clemson z czasów pierwszej wojny światowej: USS „John D. Ford”, „Paul Jones”, „Parrot” i „Pope”. Miały one teraz zmierzyć się z 12 nowoczesnymi niszczycielami japońskimi. Amerykański zespół, nad którym komendę objął teraz komandor Paul H. Talbot, przeszedł Cieśninę Sape, wpłynął na Morze Flores, a następnie ruszył w kierunku południowego cypla Celebesu. Był to manewr specjalnie zastosowany przez Talbota celem zmylenia Japończyków co do prawdziwej marszruty niszczycieli.