W nocy z 22 na 23 stycznia japoński konwój był bezskutecznie atakowany przez amerykański okręt podwodny USS „Sturgeon”. Bardziej udany był atak podjęty następnego dnia przez holenderskie lotnictwo, któremu udało się zatopić transportowiec „Nana Maru”. 300px|right|thumb|USS „Pope” (DD-225) Zgodnie z podziałem zadań przyjętym przez dowództwo ABDA, za osłonę Cieśniny Makasarskiej odpowiadała flota amerykańskaBrytyjczycy mieli za zadanie bronić strefy rozciągającej się od Singapuru do Palembangu, a Holendrzy – podejść do Jawy.. W dyspozycji admirała Harta znajdował się zespół uderzeniowy pod dowództwem wiceadmirała Williama Glassforda, w którego skład wchodziły dwa lekkie krążowniki USS „Boise” i „Marblehead” oraz osiem okrętów 59 Dywizjonu Niszczycieli – z uwagi na ich charakterystyczne 4 kominy dominujące cały profil, zwane później czterofajkowcamiWildenberg, Polmar: Ship killers..., s. 115-116. W czasie gdy japoński zespół inwazyjny zmierzał ku Balikpapan jedynie „Boise” i „Marblehead” oraz 6 z 8 niszczycieli miało w swoim zasięgu przypuszczalny cel sił japońskich.